Wawrzyńca przez Jarosława Bogorię Skotnickiego fundowany".
Pierwsza świątynia (drewniana), która gościła dwukrotnie króla Władysława Jagiełłę (1432 r. i 1491 r.) oraz Kazimierza Jagiellończyka (1463 r.) spłonęła doszczętnie w wielkim pożarze miasta w 1532 r. Na polecenie Kapituły Krakowskiej w jego miejsce wzniesiono nowy kościół – także z drewna, lecz bardziej okazały, „większy od poprzedniego i pięknej roboty, lecz bez wieży”.
Dopiero 5 kwietnia 1583 r. położono kamień węgielny, pod budowę nowej, murowanej świątyni pod wezwaniem św. Mateusza. Została ona zbudowana w latach 1583–1588 na wzór katedry w Płocku, według planu Ambrożego Włocha. W tej formie późnorenesansowy kościół przetrwał do czasów współczesnych. Jedynie znajdująca się na skrzyżowaniu naw kopuła (najbardziej przypominająca płocką katedrę) spłonęła w 1823 r. i nie została już zrekonstruowana.
W parafii tej wzrastał i dojrzewał do powołania kapłańskiego Rajmund Kolbe, późniejszy św. Maksymilian. Tu przyjął pierwszą komunię świętą oraz – według jego relacji – w 1906 r. otrzymał widzenie Matki Bożej wręczającej mu dwie korony: białą symbolizującą czystość i czerwoną oznaczającą męczeństwo.