Ultima Thule – rosyjskojęzyczne opowiadanie Vladimira Nabokova, napisane prawdopodobnie w lutym 1940 i opublikowane po raz pierwszy w 1942 w nowojorskim czasopiśmie "Nowyj Żurnał".
Utwór miał początkowo stanowić jeden z rozdziałów lub fragmentów drugiej części powieści Dar, zatytułowanej Solus rex. Planowany utwór nie został jednak dokończony – Nabokov napisał jedynie dwa rozdziały, które ostatecznie potraktował jako odrębne utwory i włączył do swojego zbioru opowiadań pt. A Russian Beauty and Other Stories w 1973. Nie udało się do końca ustalić, którym w kolejności rozdziałem powieści miało być opowiadanie Ultima Thule, wskazuje się, że mógł to być rozdział trzeci lub fragment większego rozdziału o nieustalonym miejscu w planowanej powieści.
Zarys treści Bohaterem utworu jest plastyk Sinieusow. Opowiadanie ma formę listu narratora do jego zmarłej ukochanej. Sinieusow opowiada o swoim cierpieniu po jej śmierci i relacjonuje jej historię swojego dawnego nauczyciela, Faltera. Prowadził on spokojne życie właściciela hotelu, do czasu aż pewnej nocy podczas podróży służbowej poznał, jak twierdził, tajemnicę wszechświata. Został uznany za obłąkanego. Pewnego dnia jego przypadek zainteresował znanego psychiatrę.