Na ziemiach polskich AM funkcjonowało już w latach 60. XIX w.Najstarsza karta wpisowa posiada datę 11 lutego 1867 i jest przechowywana w Archiwum Sióstr Felicjanek w Krakowie, ul. Batorego 16; jedno z wcześniejszych ognisk powstało przy katedrze przemyskiej – dyplom erekcyjny pochodzi z 14 lutego 1867 i jest podpisany przez H. Ramière’a. Jednakże dopiero w 1871 r. prowincjał jezuitów Kasper Szczepkowski zapoczątkował jego właściwą działalność, poświęcając kaplicę Serca Jezusowego w Krakowie i uroczyście powołując AM pod nazwą Apostolstwo Serca Jezusowego. Dyrektorem został mianowany Stanisław Stojałowski (1845–1911) i to on rozwijał przykapliczny ośrodek centralny tak, że pod koniec 1871 r. do AM należało ok. 15 centrów: domów zakonnych i parafii. AM rozwijało się gł. w Galicji i było popierane przez polskich biskupów. W zaborze rosyjskim, ze względu na zakazy cara, zaczęło się rozwijać w czasie I wojny światowej.
Dzięki ofiarom społeczeństwa katolickiego powstał w Krakowie (przy Krajowym Sekretariacie Apostolstwa Modlitwy) kościół – Bazylika Najświętszego Serca Jezusowego. Konsekracja miała miejsce w 1921 r.
Największy rozkwit AM w Polsce nastąpił w okresie międzywojennym. W 1938 r. było już ok.