Pod koniec grudnia 1913 roku utworzono hufce „Piast” i „Zorza”.

Równolegle nowopowstałym ruchem zainteresowały się dziewczęta wielkopolskie. W tworzenie tego ruchu włączył się dr Ksawery Zakrzewski, wchodzący w skład Poznańskiej Komendy Skautowej (PKS). W maju 1913 roku wystosował list do Naczelnej Komendy Skautowej we Lwowie z prośbą o przysłanie do Poznania instruktorki, która wprowadziłaby dziewczęta w tajniki metody skautowej. Jadwiga Falkowska przeprowadziła więc szkolenie dla przyszłych kierowniczek drużyn oraz kilkanaście zbiórek instruktażowych. Na skutek podjętych działań, 29 listopada 1912 roku powołano Pierwszy Zastęp Skautowy Żeński w Poznaniu imienia Emilii Plater. W jego skład weszło 15 dziewcząt.

Harcerze w powstaniu wielkopolskim W grudniu 1916 powstała Główna Kwatera Skautowa na Rzeszę Niemiecką z siedzibą w Poznaniu, obejmująca swym zasięgiem Wielkopolskę, Pomorze, Kujawy oraz polskie środowiska w Berlinie i Westfalii. Jednym z pierwszych zadań nowopowstałej organizacji było formalne zarejestrowanie drużyn oraz rozpoczęcie wydawania miesięcznika "Ruch skautowy". Wzrastające nastroje niepodległościowe wśród społeczeństwa znalazły odzwierciedlenie w działalności skautów. Drużyny położyły większy nacisk na szkolenia o charakterze wojskowym oraz udział w manifestacjach patriotycznych.