Pogłębiający się kryzys materialny wśród społeczeństwa, także znalazł odzwierciedlenie w działalności skautowej. Członkowie drużyn, którzy ze względu na stan materialny swoich rodzin musieli pracować, otrzymywali wsparcie w postaci bezpłatnych badań lekarskich, czy ulgi w opłatach na rzecz organizacji. Skauci podejmowali także wiele form zarobkowych - tworzyli zabawki, pocztówki okolicznościowe, flagi państwowe, co zasilało wspólną kasę i pozwalało na zakup sprzętu obozowego, czy elementów umundurowania.
Równolegle do Głównej Kwatery Skautowej na Rzeszę Niemiecką, powstało w 1915 roku Naczelnictwo Żeńskich Drużyn Skautowych. W jego skład weszły przedstawicielki wszystkich drużyn na terenie Poznania oraz Wielkopolski. Z pomocą Naczelnictwa, udało utworzyć się drużyny żeńskie w Ostrówie Wielkopolskim, Gnieźnie, Pleszewie, Inowrocławiu, czy Zaniemyślu. Do 1918 roku, ze względu na brak kadry kierowniczej, nie powstawały nowe drużyny, zaś istniejące rozwijały się i rosły w siłę.
Drużyny skautowe były prześladowane przez władze zaboru i musiały działać nielegalnie. W maju 1918 roku wydano rozkaz o zakazie działalności skautowej, polecono rozwiązać drużyny i zawiesić ich pracę. Wiele z nich pomimo tego, działało konspiracyjnie.