Starożytny Kościół Wschodu również Dawny Kościół Wschodu – Kościół wschodni powstały w 1968 na skutek schizmy w Kościele Wschodu.

W 1940, na fali prześladowań Asyryjczyków w Iraku, rząd iracki wygnał z tego kraju patriarchę kościoła nestoriańskiego Iszaję Szymona XXIII. W Iraku pozostała jednak część wiernych i hierarchii tego kościoła. Przeciwko rezydującemu na emigracji patriarsze narastała opozycja, uznająca, że miejsce patriarchy jest z jego ludem w Iraku. Dodatkowym powodem do niezadowolenia był sposób elekcji Iszai Szymona XXIII – zgodnie z zasadami narzuconymi w połowie XV wieku godność patriarchy nestoriańskiego była dziedziczna i przechodziła z wuja na siostrzeńca, co prowadziło niejednokrotnie do wyborów nie licujących z godnością Kościoła (np. Iszaja Szymon XXIII został patriarchą jako dwunastoletni chłopiec). Był to czynnik istotny – właśnie (między innymi) sprzeciw wobec dziedziczności patriarchatu doprowadził do oddzielenia się Kościoła chaldejskiego od Kościoła Wschodu. Wreszcie niezadowolenie budziła, jak się wydaje, sama osoba patriarchy Iszai Szymona XXIII, który, co warto wspomnieć, w 1973 roku porzucił stan duchowny wraz z godnością patriarszą i ożenił się.