XIX w. 1805 – Sławków liczy 1556 mieszkańców, stanowiąc czwarte pod względem wielkości miasto Nowego Śląska. 12 listopada 1807 – miasto znalazło się w Księstwie Warszawskim. 1813 – do Sławkowa powrócili Prusacy. Epidemia tyfusu zabrała ze sobą ponad 200 osób. 1814 – założono pierwsze w ekonomii Sławków kopalnie węgla kamiennego „Feliks” i „Sławków”. 1815 – miasto znalazło się w Królestwie Kongresowym. 1816 – Sławków włączony został do dóbr górniczych. 1817 – miasto liczy 1590 mieszkańców. 1820 – Liczba mieszkańców osiągnęła 2003. 1821 – powstała kopalnia galmanu „Kozioł”. 1822 – powstała kopalnia galmanu Leonidas w Sławkowie. 1826 – nad Białą Przemszą powstała walcownia blach cynkowych – Zakład Walcowni i Giserni pod Sławkowem. 1827 – Sławków liczy 2026 mieszkańców. 1831 – pojedyncze przypadki zachorowań na cholerę. W czasie powstania listopadowego sławkowska Straż Bezpieczeństwa brała udział w stłumieniu rebelii chłopskiej we wsiach Mierzęcice, Toporowice i Myszkowice. 1833-1834 – w ramach inwestycji rządowych powstała przechodząca przez Sławków szosa z Olkusza do Będzina. 1842 – w czasie żniw spłonęło 26 stodół sławkowskich usytuowanych przy trakcie Dąbrowa Górnicza – Olkusz. 1849 – epidemia cholery zabrała ze sobą ponad 300 osób. 1851 – J.M.