Ponieważ Albrecht nie pozostawił syna, Wilhelm, z racji spodziewanego małżeństwa z jego córką, mógł mieć nadzieję w przyszłości na podniesienie pretensji do pozostawionych przez Albrechta tronów czeskiego i węgierskiego, jednak w 1440 urodził się pogrobowy syn Albrechta Władysław.
W grudniu 1439 r. wdowa po Albrechcie, a córka ostatniego z dynastii Luksemburgów cesarza Zygmunta Luksemburskiego, oficjalnie przeniosła na córkę Annę i Wilhelma swoje prawa do księstwa Luksemburg. To jednak znajdowało się z tytułu zastawu w rękach Elżbiety Zgorzeleckiej, a Wilhelm nie posiadał sumy koniecznej do wykupienia zastawu. W 1440 r. uczestniczył w elekcji królewskiej (uzurpując sobie prawo do głosu elektorskiego przynależnego królom czeskim), gdzie sprzymierzył się w sprawie odzyskania Luksemburga z arcybiskupem trewirskim. Tymczasem Elżbieta sprzedała Luksemburg w 1441 r. księciu burgundzkiemu Filipowi Dobremu. Korzystając ze sprzeciwu części mieszkańców księstwa Wilhelm spróbował ze wsparciem saskim opanować wówczas Luksemburg (opowiedziały się po jego stronie miasta Luksemburg i Thionville). Ostatecznie jednak w 1443 r. Filip Dobry (który wcześniej m.in. proponował rozstrzygnięcie sporu drogą pojedynku między nim a Wilhelmem) bez większych trudności opanował zbrojnie całość księstwa.