Po okupacji Galicji Wschodniej przez armię carską ukrywał się kilka miesięcy w Bieszczadach u brata Antona. W czerwcu 1915 ze starszym synem Mykołą został aresztowany i zesłany na Syberię. Po rewolucji lutowej przybył do Kijowa. W 1919 był członkiem Ukraińskiej Rady Narodowej w Brzeżanach z jej ramienia do 31 maja 1919 kierował miastem. Był delegatem Rady na Kongres Pracy w Kijowie, został członkiem prezydium Kongresu. Po zajęciu Galicji wschodniej przez wojsko polskie ewakuował się wraz z innymi członkami ZURL do Kamieńca Podolskiego w listopadzie 1919 został aresztowany w pobliskim Orynynie. Więziono go w Brzeżanach i Lwowie w więzieniu pisał wspomnienia Opis mojego życia. W czerwcu 1920 stanął przed polskim sądem, ale proces przerwano ze względu na gwałtowne pogorszenie się stanu zdrowia. Po interwencjach dyplomatycznych zwolniony za kaucją 6 stycznia 1921 wrócił do Brzeżan, gdzie zmarł po długiej chorobie i został pochowany.

Przypisy

Literatura Ołena Arkusza, Elżbieta Orman-Michta: Tymofij Staruch [w:] Polski Słownik Biograficzny tom XLII wyd. 2003-2004 Енциклопедія українознавства, Lwów 1993, t. 8, s.