thumb|240px|Nowa płyta na grobie biskupa Franciszka Lewińskiego przy kościele św. Zygmunta w Łosicach Franciszek Ignacy Lewiński herbu Brochwicz (ur. 12 sierpnia 1783, zm. 15 lipca 1854 w Łosicach) – duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy janowski w latach 1826–1854. Przyrodni brat biskupa Feliksa Łukasza Lewińskiego.
Życiorys Urodził się w 12 sierpnia 1783 jako syn szlachcica Franciszka i Katarzyny z Dzięcielskich. Pochodził z Lewina, należącego do parafii Świętej Marii Magdaleny w Strzepczu, na terenie ówczesnego powiatu mirachowskiego. Studiował we Wrocławiu i Warszawie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1806.
Był proboszczem parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Swarzewie w powiecie puckim (1806–1809), parafii Świętego Dominika w Chodczu w powiecie włocławskim (1809–1817), parafii św. Wojciecha w Rogóźnie (w ówczesnym dekanacie łasińskim) oraz parafii Świętych Apostołów Szymona i Judy w Wąbrzeźnie (1817). Jednak na stałe mieszkał przy katedrze Trójcy Świętej w Chełmży. W 1814 został mianowany kanonikiem gremialnym kapituły katedralnej chełmińskiej, do której został instalowany w tym samym roku. 7 października 1823 został dziekanem kapituły katedralnej chełmińskiej.