W szczególnie bliskich kontaktak była z jej „dharmiczną ciotką” – mistrzynią chan Weiji Xingzhi (zm. 1672), spadkobierczynią Dharmy mistrza Shiqiego Tongyuna (1594–1663). W 1670 r. Yikui została zaproszona do prowadzenia odosobnienia medytacyjnego w klasztorze Weiji – Xingsheng (Bohaterskiego Mędrca).
Po śmierci mistrzyń i jej „sióstr dharmicznych” Yichuan Chaolang i Yigong Chaoke, Yikui została wezwana do poprowadzenia klasztoru Fushi. Jednak mistrzyni pragnęła dokończyć tylko rozpoczęte przez jej poprzedniczki prace, jak np. budowę stupy mistrzyni Qiyuan. To, że przyjęła stanowisko opatki klasztoru tylko na krótki czas, wyraziła w swojej pierwszej mowie Dharmy, choć równocześnie podkreślała rolę spełniania obowiązków.
6 lat później, w 1668 r., po ukończeniu stup Yiquan i Yigong, mistrzyni Yikui opuściła klasztor Fushi, przekazując jego prowadzenie starszym mniszkom, i powróciła do swojego, znacznie mniejszego i spokojniejszego. Cały następny rok poświęciła na jego rozbudowę. Po jej ukończeniu dawna putelnia stała się tak duża i wspaniała, że w opisie klasztoru Wang Ting napisał w 1677 r. chociaż to był tylko konwent, jego wygląd stwarzał pozory większego klasztoru.