Uczestniczył w przygotowywaniu planów rozbudowy części Hofburga od strony Michaelerplatz oraz samodzielnie opracował projekt restauracji wnętrza Mariahilfer Kirche (kościół Marii Wspomożycielki, barnabitów), przeprowadzonej w 1893 roku. Jednocześnie, chociaż ubocznie, zajmował się malarstwem. Za swą działalność w Wiedniu został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Koroną.
3 kwietnia 1895 roku został mianowany nauczycielem C.K. Szkoły Zawodowej Przemysłu Drzewnego w Zakopanem. W następnym roku został jej dyrektorem. Jego niewątpliwą zasługą było wprowadzenie do programu nauczania artystycznej recepcji stylu ludowego, tzw. sposobu zakopiańskiego, dla odróżnienia od stylu zakopiańskiego. W szkole wykonano ołtarz św. Franciszka dla kościoła Świętej Rodziny w Zakopanem, według jego projektu i dwa dalsze ołtarze według projektów i koncepcji Stanisława Witkiewicza. W 1899 roku w Wiedniu i Lwowie wydano Sposób zakopiański, wzornik przedstawiający na 24 tablicach artystyczną recepcję wzornictwa i ornamentyki podhalańskiej, z wyraźną reminiscencją stylu górali z bukowiny. W tym czasie opracował również projekt wystroju wnętrza galicyjskiego na wystawę światową w Paryżu w 1900 roku.