Mateusz Krycuk (ur. 1892 w Małym Karacku, zm. 1950) – kapłan i święty prawosławny.
Życiorys Urodził się w ubogiej rodzinie chłopskiej. W 1905 ukończył szkołę podstawową, zaś w 1914 uzyskał uprawnienia do pracy nauczycielskiej w szkole ludowej. Pragnął jednak wstąpić do stanu duchownego i dlatego w 1920 rozpoczął naukę w prawosławnym seminarium duchownym w Wilnie. 23 marca 1924 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa pińskiego i poleskiego Aleksandra. Pracował kolejno w miejscowościach Jastrebl, Kriwiszino i Miłowiedy. W grudniu 1932 został proboszczem parafii Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Wielkiej Łysicy, gdzie pracował przez kolejne 18 lat. Ze względu na nieprzyjazny stosunek do wprowadzenia przez Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny kalendarza gregoriańskiego oraz języka polskiego do kazań znalazł się pod szczególnym nadzorem policji polskiej. W czasie jego pracy duszpasterskiej w Wielkiej Łysicy pozyskał dla parafii kopię cudownej Poczajowskiej Ikony Matki Bożej i zorganizował obchody 950. chrztu Rusi. Za tę ostatnią inicjatywę miał być sądzony, jednak śledztwo nie zostało ukończone do wybuchu II wojny światowej. Działalność ks. Krycuka cenił natomiast arcybiskup piński Pantelejmon, który w 1940 nagrodził go złotym krzyżem. W czasie II wojny światowej pozostał w Wielkiej Łysicy.