Najwięcej wyznawców spośród chrześcijan syryjskich liczy sobie Kościół greckoprawosławny. Wcześniej znany był w Syrii i na Bliskim Wschodzie pod nazwą kościoła melchickiego. Nazwa ta wywodzi się z czasów podziału chrześcijaństwa wschodniego z przełomu V i VI wieku. Melchici pozostawali wierni naukom patriarchatu Konstantynopolitańskiego, w przeciwieństwie do tych, którzy poparli monofizytyzm. Ponieważ w Bizancjum panował cezaropapizm, zwolenników Konstantynopola nazywano „ludźmi króla” („melek”– król, władca; w aramejskim odpowiednik cesarza) czyli melchitami. Słowo „grecki” w nazwie Kościoła nie odnosi się do etnicznego pochodzenia członków, ale do obrządku greckiego i używania greki jako języka liturgicznego.
W Syrii istnieje także Apostolski Kościół Ormiański, który pod wieloma względami jest podobny do Syryjskiego Kościoła Ortodoksyjnego, ale obowiązuje w nim ormiański ryt liturgiczny.
thumb|240px|Chaldejczycy i Jezydzi.
Na terenie Syrii istnieje wiele Kościołów unickich. Określenie „unicki” przez wyznawców tych Kościołów uważane jest za obraźliwe. Najstarszym z nich jest kościół Maronicki, który zawarł unię z Rzymem w XII wieku. Wcześniej obecne były w nim wpływy monoteletyzmu, ale hierarchowie oficjalnie wyrzekli się ich na soborze Laterańskim w 1215.