Pierwsza pojawiła się tradycja tiantai. Oparta była na pismach de facto jej założyciela Zhiyi (538-597). Wpływ na niego miały takie sutry jak Sutra lotosu, Huayan jing i traktat Dazhidu lun. Zhiyi stworzył własny system praktyki utylizujący podstawowe medytacyjne ćwiczenia buddystów indyjskich – śamathę i wipaśjanę. Doktrynalne i związane z praktyką innowacje tej szkoły miały wpływ na ukształtowanie się dwóch niezwykle wpływowych szkół – huayan i chanu. Szkoła huayan powstała jako wynik dialektycznej interakcji pomiędzy wysoko rozwiniętą formą indyjskiej buddyjskiej metafizyki współzależnego pochodzenia i autentycznych, rodzimych wschodnioazjatyckich intuicji organicznie współzależnego uniwersum. U podłoża stała wielka sutra indyjska Mahaawatamsaka sutra.
Chociaż ostatecznie rola szkół tiantai i huayan zaczęła się zmniejszać (ich wielkie wpływy nie przetrwały w późniejszym buddyzmie chińskim), to ich nauki wpłynęły na ukształtowanie się filozofii szkoły chan.