Szkoła huayan osiągnęła natomiast wielkie wpływy w Korei (hwaŏm) i chociaż została przygaszona przez szkołę sŏn (odpowiednik chińskiego chanu), to sŏn był pod jej wpływem w dużo większym stopniu niż chan, gdyż pod wpływem zewnętrznych warunków (konfucjańska dynastia Chosŏn, panująca od XIV w., pragnęła całkowitego zniszczenia buddyzmu) doszło do rozwoju tendencji zjednoczeniowych.
Chan oznaczał etap ostatecznego zsinizowania buddyzmu w Chinach. Chociaż początkowo opierał się na różnych indyjskich tekstach, zwłaszcza na sutrach Diamentowej i Lankawatarze, to wkrótce ważniejsze były dla niego teksty, które produkowali mnisi chanu, jak m.in.: Sutra szóstego patriarchy Huinenga (Liuzi tanjing) Huinenga (638–713) czy Pieśń o oświeceniu (證道歌 Zhengdao ge) ucznia Huinenga – Yongjia Xuanjuego (665–713).
Najbardziej zbliżonymi tekstami do Sutry doskonałego oświecenia są: Przebudzenie wiary w mahajanie (ze wszystkich tekstów wykazuje najwięcej podobieństw w sformułowaniach metafizycznych i soteriologicznych). Oba te teksty wykazują z kolei pewne podobieństwa do Sūraṃgama sūtra – Sutry samadhi heroicznego marszu.