Tym samym – integralną częścią koreańskiej tradycji medytacyjnej.

Sutra ta była także często cytowana w tekstach ucznia Chinula, mistrza Hyesima (1178–1234), zwłaszcza w jego monumentalnej pracy Sŏnmun yŏmsongjip.

Z trzech wybitnych mistrzów koreańskich, którzy wprowadzili nauki linji do Korei – Kyŏnghana Paeguna (1298–1374), T’aego Pou (1301–1382) i Naonga Hyegŭna (1320–1376) – największe zainteresowania tekstami wykazywał Kyŏnghan. W jego zapisanych naukach wielokrotnie pojawiają się cytaty z tej sutry lub odniesienia do niej. Z biografii T’aego wynika, że w 1137 r., podczas pobytu w klasztorze Pulgak studiował on Sutrę doskonałego oświecenia i odegrała ona instrumentalną rolę w jego wczesnym oświeceniu.

Głównym komentatorem tej sutry w Korei stał się mistrz sŏn Hamhŏ Tŭkt’ong (1376–1433), znany także jako Kihwa. Jego główną pracą związaną z tą sutrą jest dzieło Taebanggwang wŏngak sudara yoŭi kyŏng sŏrŭi (Komentarz do „Sutry doskonałego oświecenia”). Kihwa był niezwykle zaznajomiony z buddyjską literaturą i to pozwoliło mu na niezwykle drobiazgowe podejście do tej sutry i równocześnie niezwykle twórcze. Będąc doskonale obeznany z wszelkimi możliwymi błędami powstałymi przy tłumaczeniu i późniejszym kopiowaniu sutr, opracowując Sutrę doskonałego oświecenia zdecydował się na poprawienie błędów.