To antyscholastyczne nastawienie i przedstawianie nauk szkół doktrynalnych jako podrzędnych do „bezpośredniego przekazu z umysłu do umysłu” i „bezjęzykowych” nauk blokowało zainteresowanie sutrami. Tak więc, skoro odrzucano autentyczne sutry, tym bardziej nie było miejsca na sutry podejrzanego pochodzenia, w tym apokryficzne.
Pierwsza znacząca wzmianka w buddyjskiej koreańskiej literaturze pojawiła się w pracach Ŭich’ŏna (1055–1101), ważnego badacza ze szkoły hwaŏm (chiń. huayan) i popularyzatora szkoły ch’ŏnt’ae (chiń. tiantai). W swojej pracy Taegak kuksa munjip zamieścił on krótki esej o tej sutrze Kang „Wŏngak kyŏng” palsa.
Najbardziej odpowiedzialnym za wpływ tej sutry na koreański sŏn był mistrz Chinul (1158–1210), którego działalność wytyczyła kierunek sŏnu właściwie w całej jego późniejszej historii. Do popularyzacji tej sutry przyczynił się zapewne jego tekst Chinsim chiksŏl (Bezpośrednie wyjaśnienie Prawdziwego Umysłu). Komentator sutry Zongmi był bardzo ceniony w Korei, a gdy sam Chinul napisał Pŏpjip pyŏrhaeng nok chŏryo pyŏng ip sagii – tekst komentujący wczesny tekst Zongmiego – droga do szerokiej percepcji sutry została otwarta i stała się ona tekstem kanonicznym.