Laurentin, Nieznany Duch Święty, (Kraków 1998) str.259. Osoby doświadczające odpoczynku w Duchu upadają, przeważnie do tyłu. W większości wypadków ich upadek jest amortyzowany przez przypadkowych ludzi lub specjalnych tzw. łapaczy.
Historia Z początku XV wieku istnieją zapisy, że gdy wędrowny apostoł św. Wincenty Ferreriusz głosił Ewangelię, tysiące ludzi upadało na ziemię. Z opisów nie wynika jednak jednoznacznie, czy były to upadki mimowolne, czy świadome prostracje. Między innymi w Tuluzie, na placu St. Etienne, „który był wypełniony po brzegi, kiedy święty zawołał: Powstańcie zmarli, bo czeka was sąd!, wszyscy padli na ziemię, błagając o łaskę”Albert J. Herbert, Przywróceni życiu, tłum. Jarosław Irzykowski, Exter, Gdańsk 1995, s. 194..
Opis zjawiska niekontrolowanego spoczynku, połączonego z nawróceniem, pochodzący z XVI wieku, pozostawił brat Marcin, towarzysz podróży św. Jana od Krzyża:
Z XVII wieku pochodzi wzmianka o tym zjawisku wśród protestantów: Gdy kalwiński kaznodzieja szkocki John Livingstone w 1630 roku głosił w Kirk O'Shotts, „Duch Boży tak bardzo działał w tym wielkim zgromadzeniu, że wielu padało na ziemię pod wpływem potężnego działania Ducha przekonującego ich o grzechu”.