Spektakl ten jest uważany za jedno z najważniejszych dzieł powojennego baletu polskiego.
W 1956 popadł w konflikt z dyrekcją poznańskiej opery, która wbrew jego woli zmieniła obsadę w przedstawieniach. Na zaproszenie Sabiny Nowickiej przeniósł się do Łodzi, gdzie od sezonu 1956–57 tworzył zespół baletowy na potrzeby Opery Łódzkiej. Zorganizował Studio Baletowe, gdzie uczył tańca kandydatów do zespołu baletowego. Na scenie Teatru im. S. Jaracza w Łodzi dwukrotnie wystawił tzw. Parady Parnella, w skład których weszło wiele jego przedwojennych miniatur choreograficznych. W 1958 występował z łódzkim zespołem we Francji i Anglii.
thumb|Feliks Parnell
W 1959 wystawił w Operze Warszawskiej swoją wersję Pana Twardowskiego, a następnie wrócił do Łodzi, gdzie opracował m.in. balety Giselle, Fontannę Bachczysaraju i Coppelię oraz wstawki taneczne w wielu operach. Gościnnie występował w warszawskim Teatrze Wielkim, gdzie występem w Tańcach połowieckich (1962) zakończył karierę taneczną. W 1964 został wysłany na emeryturę.
8 marca 1965 w Sali Kongresowej w Warszawie obchodził jubileusz 50-lecia pracy artystycznej. Do 1978 sporadycznie współpracował z teatrami muzycznymi w Gdyni, Łodzi i Szczecinie.
thumb|Nagrobek Feliksa Parnella na łódzkim cmentarzu św. Józefa przy ulicy Ogrodowej.|lewo
Zmarł 4 kwietnia 1980 w Łodzi i został pochowany na Starym Cmentarzu przy ul. Ogrodowej w Łodzi.
Filmografia