W sierpniu 1945 opracował tańce do opery Hrabina na otwarcie sceny operowej w krakowskim Teatrze im. Słowackiego. W tym samym roku odtworzył swój zespół baletowy i wystąpił z nim w kilkudziesięciu miastach Polski. W tym okresie poznał Marię Łapińską, z którą wziął ślub w 1947 i która została solistką w jego zespole. W 1947 rozwiązał zespół i wrócił do Warszawy, gdzie został zaangażowany jako choreograf w Ludowym Teatrze Muzycznym. W 1947 na deskach teatru Roma w Warszawie zaprezentował szokujący tematem, formą i czasem występu balet inspirowany tematyką obozów koncentracyjnych. W sezonie 1949–1950 był kierownikiem baletu i solistą w Operze Wrocławskiej.
W sezonie 1950–1951 był solistą i choreografem w Operze Warszawskiej, gdzie tańczył tytułowego Pana Twardowskiego i opracował wstawkę taneczną do opery Hrabina. W okresie 1951–1953 współpracował z Teatrem Muzycznym Syrena w Warszawie. Od 1951 sporadycznie współpracował z Zespołem Pieśni i Tańca Wojska Polskiego. W latach 1954–56 piastował stanowisko kierownika baletu, choreografa i solisty w Teatrze Wielkim w Poznaniu, gdzie opracował choreografię do Legendy Bałtyku, Barona cygańskiego i Pana Twardowskiego. Wystawa Pana Twardowskiego z 1955 zadziwiła publiczność nowością koncepcji i bogactwem pomysłów.