W 1437 odnotowano syna Mikołaja Kobylnickiego szlachcica Piotra Kobylnickiego. Był on klerykiem diecezji poznańskiej oraz studentem prawa kanonicznego w Rzymie. W 1437 poprosił papieża Eugeniusza IV o powierzenie mu kościoła parafialnego w Zdbikowie na Mazowszu (obecnie to Żbików), który wówczas należał do diecezji poznańskiej, a którego dochody roczne oszacowane są na 14 grzywien srebra. Piotr Kobylnicki ponadto poprosił papieża o zwolnienie go od przeszkody nieodpowiedniego wieku ponieważ miał wówczas tylko 23 lata oraz uzyskał od niego to beneficjum. W 1444 Piotr Kobylnicki był studentem na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. 25 VI 1445 kreowany został notariuszem publicznym (Łac. „auctoritate apostolica”) w diecezji poznańskiej, a w diecezji gnieźnieńskiej pełnił tę funkcję od 1446. W latach 1465-1495 był sekretarzem kapituły poznańskiej. W latach 1465-1495 kustoszem kolegiaty NMP in Summo Poznaniensi, od 1472 altarystą w kolegiacie św. Marii Magdaleny w Poznaniu. 11 XI 1480 przyjęty został w skład kapituły poznańskiej z prowizji biskupa poznańskiego na miejsce po zgonie Mikołaja z Książa. W protokołach obrad kapituły poznańskiej występował jako kanonik poznański w latach 1474, 1481. W 1494 był kanonikiem włocławskim, plebanem w Sobocie.