Ariel (Uran I ) – jeden z pięciu największych satelitów Urana. Został odkryty przez Williama Lassella w 1851, równocześnie z Umbrielem. Wszystkie duże księżyce Urana są zbudowane z około 40–50% zamrożonej wody zmieszanej ze skałami, są to nieco większe kawałki skał niż na dużych księżycach Saturna takich jak Rea. Powierzchnia Ariela jest pokryta kraterami oraz głębokimi (nawet do 10 km), długimi na setki kilometrów wąwozami. Ariel jest bardzo podobny do Tytanii, lecz jego powierzchnia jest bardziej urozmaicona, zaś kratery i wąwozy są tu dużo większe i bardziej rozwinięte. Powierzchnia jest stosunkowo młoda (jej wiek jest porównywalny z wiekiem powierzchni Enceladusa), niektóre procesy tworzące nową powierzchnię są w toku. thumb|left|Ariel, Ziemia i Księżyc w skali __SPIS__
Nazwa Nazwy tego oraz pozostałych czterech największych satelitów Urana zostały zaproponowane przez Johna Herschela (syna odkrywcy Urana) w 1852 r. na życzenie Williama Lassella, który rok wcześniej odkrył Ariela oraz Umbriela. Lassell poparł schemat nazewnictwa Herschela dla siedmiu ówcześnie znanych satelitów Saturna oraz nazwał ósmego odkrytego przez siebie Hyperiona w ramach tego schematu.