Wszystkie księżyce Urana nazwane są imionami postaci z dzieł Williama Szekspira lub Alexandra Pope’a. Nazwa Ariel pochodzi od imienia ducha powietrza ze sztuki Szekspira – Burza i poematu Pukiel porwany (The Rape of the Lock) Pope’a.
Właściwości fizyczne Jedyne wysokiej jakości zdjęcia Ariela pochodzą z sondy kosmicznej Voyager 2, która sfotografowała księżyc podczas przelotu w okolicy Urana w styczniu 1986 r. Wówczas południowa półkula księżyca była skierowana ku Słońcu, więc tylko ta część jest widoczna. Ariel jest księżycem lodowym, składa się z lodu w około 70%, w 30% z krzemianów. Na jego lodowej powierzchni często występują kratery, które pokryte są nieznanym ciemnym materiałem.
Naukowcy rozpoznają jedynie trzy typy struktur geologicznych Ariela: kratery uderzeniowe wąskie depresje doliny
Zobacz też
Ukształtowanie powierzchni Ariela Największe księżyce Urana: Miranda, Umbriel, Tytania, Oberon Chronologiczny wykaz odkryć planet, planet karłowatych i ich księżyców w Układzie Słonecznym
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Księżyce Urana odkryte przed XX wiekiem Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1851 Kategoria:Księżyce odkryte w XIX wieku