Silnik i skrzynia biegów Na początku lat 90. powszechnie uważano, że silniki Renault są najmocniejsze wśród stosowanych w Formule 1 jednostek napędowych. Z tego powodu Dennis próbował je pozyskać. Renault dostarczało już silniki zespołom Williams i Ligier i z różnych powodów nie mogło dostarczać silników trzeciemu zespołowi. Determinacja Dennisa była jednak tak duża, że próbował on nawet wykupić Ligiera. Nie doszło to jednak do skutku z powodu potencjalnego konfliktu interesów między dostawcą paliwa i oleju dla Renault (Elf) a długoterminowym sponsorem McLarena, firmą Shell. Ostatecznie Dennis zakupił dostępne dla klientów silniki Forda. W hierarchii Forda McLaren był drugim zespołem po Benettonie, który podpisał z Fordem umowę na wyłączność na otrzymywanie najnowszych silników Ford HBA8 V8.
Opracowany przez Coswortha silnik Ford HBE7 był dostosowany do projektu McLarena. Zawierał aluminiumowy blok i głowicę. Pojemność skokowa tej wolnossącej ośmiocylindrowej jednostki wynosiła 3493 cm³. Silnik został zamontowany wzdłużnie przed osią tylną i ważył 140 kg. Dysponował on mocą maksymalną około 630–640 KM przy 12 000 obr./min.. Było to o około 40 KM mniej niż w silnikach używanych przez Benettona, i nawet do 80 KM mniej od silników Renault.