W 1957 na polecenie Eugeniusza Baziaka zamieszkał na plebanii w Kudowie-Zdroju, a ok. 1958 został zawieszony w pełnieniu funkcji kapłańskich. Następnie krótko pracował jako wychowawca w bursie dla chłopców w Trzebnicy, skąd został zwolniony. Powrócił wówczas do Tarnowa i zamieszkał ze swoimi rodzicami. Prawo wykonywania czynności kapłańskiej przywrócił mu ok. 1965 biskup Jan Nowicki, administrator apostolski polskiej części archidiecezji lwowskiej z siedzibą w Lubaczowie, który przyjął go do pracy w macierzystej diecezji. Tam był wikariuszem kooperatorem parafii w Krowicy (1966-1968), wikariuszem parafii protokatedralnej w Lubaczowie (1968-1978), od 1978 wikariuszem ekspozytem, a od 1979 administratorem parafii św. Mikołaja w Lubaczowie.
Od 1986 r. pracował w archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej jako penitencjarz katedralny, spowiednik kleryków oraz w latach 1991–1999 proboszcz szczecińskiej katedry. Po posłudze w katedrze przeszedł na emeryturę do parafii św. Ottona w Szczecinie, gdzie sprawował posługę duszpasterską, aż do dnia śmierci.