W obozie na terenie fabryki więziono również Polaków z innych miejscowości leżących w powiecie wąbrzeskim, przetrzymywanych wcześniej w pomniejszych aresztach lub prowizorycznych miejscach internowania. Między innymi, w dniu 16 września do obozu w Wąbrzeźnie trafiło blisko 70 Polaków z Kowalewa Pomorskiego, więzionych wcześniej w tamtejszej synagodze. Aresztanci musieli przejść pieszo blisko 16 kilometrów, niosąc gwiazdę Dawida z synagogi, a po drodze konwojenci znęcali się nad nimi, zmuszając do padania, czołgania się, jak również nie szczędząc ciosów kolbami karabinów.
Łącznie przez obóz w Wąbrzeźnie przeszło blisko tysiąc Polaków. Funkcję komendanta pełnił były bokser Erwin Müller. Selbstschutzmani, a w szczególności Müller, traktowali uwięzionych z wielką brutalnością, nie szczędząc im bicia, szykan i upokorzeń. Wielu aresztantów zostało zakatowanych na śmierć przez strażników.
Z wymienionych wyżej miejsc odosobnienia więźniowie byli wywożeni na egzekucje. Jedna z pierwszych odbyła się 17 października 1939 r. na polach pod Nielubiem, miejscowością leżącą na południe od Wąbrzeźna. Funkcjonariusze policji i członkowie Selbstschutzu rozstrzelali tam ośmiu szanowanych mieszkańców Wąbrzeźna – członków Polskiego Związku Zachodniego (m.in.