Twierdził, że Formozus wypaczył umysły Bułgarów „tak, że dopóki [Formozus] żył, [oni] nie zaakceptowaliby żadnego innego biskupa ze Stolicy Apostolskiej”, że on i jego wspólnicy próbowali uzurpować sobie papiestwo kosztem Jana VIII, a wreszcie że porzucił swoją diecezję w Porto i spiskował „przeciw zbawieniu państwa i naszego umiłowanego Karola [Łysego]”. Formozus i jego współpracownicy zostali ekskomunikowani.

W roku 879, na kolejnym soborze odbywającym się w Troyes, Jan mógł potwierdzić ekskomuniki. Wydał także ogólne przepisy przeciwko tym, którzy „rabują dobra kościelne”. Według X-wiecznego autora , Formozus był również obecny na tym soborze. Według Auxiliusa Formozus błagał biskupów o przebaczenie, a w zamian za zdjęcie ekskomuniki przysiągł, że pozostanie świeckim przez resztę życia, nigdy więcej nie wejdzie do Rzymu i nie podejmie żadnych prób powrotu na swoją dawną stolicę biskupią w Porto. Historia ta jest wątpliwa: inny opis synodu nie wspomina o obecności Formozusa i stwierdza zamiast tego, że Jan potwierdził jego ekskomunikę.

Po śmierci Jana VIII w grudniu 882 roku problemy Formozusa dobiegły końca. Powrócił na swoją Biskupią stolicę w Porto, gdzie pozostał aż do wyboru na papieża 6 października 891 roku.