z tańca nowoczesnego, akrobatyki, mimiki filmu niemego, schematów ruchowych teatru japońskiego i obrzędów ludowych. Aby być w pełni zrozumiałym, Tomaszewski zwalniał lub zatrzymywał ruch, zwłaszcza w scenach zespołowych. Przypisując pantomimie zespołowej funkcje „zbiorowej jedności” lub „zbioru jednostek”, poszerzał lub zawężał obszar znaczeń przekazywanych poprzez ruch.
Tomaszewski stworzył także „teatr totalny”, w którym różnorodne elementy spektaklu (kolor, światło, rekwizyt, kostium, dźwięk, dym, kadzidła, itd.) są ściśle podporządkowane koncepcji artystycznej twórcy. Powstałe we współpracy z wybitnymi polskimi scenografami i kompozytorami (m.in. Jadwiga Przeradzka, Zofia de Ines, Kazimierz Wiśniak, Franciszek Starowieyski, Andrzej Majewski, Władysław Wigura, Krzysztof Pankiewicz, Augustyn Bloch, Rafał Augustyn, Juliusz Łuciuk) stanowią dekoracyjny, plastyczny i dźwiękowy komponent spektaklu, który może symbolizować także postaci, zdarzenia lub pojęcia. Teatr pantomimy w ujęciu Tomaszewskiego jest jednak przede wszystkim sztuką porozumiewania się z widzem, „grą fantazji” odbiorców.