Dlatego też „atakując teatrem” Tomaszewski chciał pobudzić wyobraźnię widzów do jak najbardziej wieloznacznego odczytania dzieła, nawet jeśli byłoby niezgodne z pierwotnymi założeniami twórcy.
Reżyseria i choreografia lewo|mały|296x296px|Henryk Tomaszewski jako Figurka Śmierci w „Strzelnicy", fot. Stefan Arczyński (1961) Tomaszewski pracował także jako choreograf i reżyser w teatrach dramatycznych, głównie w Teatrze Polskim we Wrocławiu, Teatrze im. Cypriana Kamila Norwida w Jeleniej Górze, Teatrze Polskim w Poznaniu, Wrocławskim Teatrze Współczesnym, Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie oraz Teatrze Narodowym w Warszawie, gdzie zrealizował m.in.: „Proces” Franza Kafki (Oslo 1965), „Męczeństwo i śmierć Marata” Petera Weissa (Poznań 1967), „Protesilas i Laodamia” Stanisława Wyspiańskiego (Wrocław 1969, Jelenia Góra 1979), „Gra w zabijanego” Eugène’a Ionesco (Wrocław 1973), oraz „Traktat o marionetkach” Heinricha von Kleista (Warszawa 1999).;