Wykształcenie muzyczne poszerzał pod kierunkiem Kazimerza Jurdzińskiego, a następnie w stołecznym Konserwatorium Muzycznym u Kazimierza Sikorskiego (teoria muzyki) oraz Bronisława Rutkowskiego (organy).
Działalność naukowa i pedagogiczna W trakcie II wojny światowej przebywał w Radomiu angażując się w tajną edukację (uczył polskiego, historii, języków obcych). Pracował jako organista. Walczył w powstaniu warszawskim. Po wojnie odbył studia w dziedzinie teorii muzyki w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie zajmując się jednocześnie pracą naukową i dyrygenturą chóru UJ. W 1950 przyjechał do Łodzi, gdzie pozostał do końca życia, podejmując pracę pedagoga w różnego rodzaju szkołach (Państwowej Średniej Szkole Muzycznej, Liceum Muzycznym, Wyższej Szkole Aktorskiej, Uniwersytecie Łódzkim) na kierunku muzycznym. W Łodzi rozpoczął wieloletnie badania naukowe nad dziejami miejscowej kultury muzycznej, które zostały zwieńczone w 1972 doktoratem na Uniwersytecie Łódzkim (mianowany został docentem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Łodzi). Był autorem wielu prac naukowych, publicystycznych oraz popularyzatorskich.