Prawdopodobnie był także autorem Vetus Latina Hispana – łacińskiego przekładu Biblii.
W czasie swojej posługi wspierał klasztory, a dochody przekazywał biednym. Był doradcą kilku królów wizygockich, panujących na półwyspie iberyjskim: Gundemara, Sisebuta, Swintili i Sisenanda. W marcu 636 roku poważnie zachorował i poprosił by zaniesiono go do kościoła św. Wincentego. Tam przyjął namaszczenie chorych, pomodlił się i pożegnał z przyjaciółmi. Zmarł 4 kwietnia i został pochowany obok rodzeństwa: Leandra i Florentyny.
Klasyfikacja magii Zajmował się klasyfikacją magii. Opierając się na źródłach klasycznych, magię dzielił na: geomancję (wróżenie z ziemi); hydromancję (wróżenie z wody); aeromancję (wróżenie z powietrza); piromancję (wróżenie z ognia).
Za magię uznawał też: wróżenie z lotu i głosów ptaków; wykorzystywanie wnętrzności zwierząt w tym celu; astrologię; uroki (czyli opieranie się na słowach w celach magicznych); ligatury (przywiązywanie do potencjalnego pacjenta magicznych przedmiotów w celach kuracyjnych); inne, niewymienione zjawiska.
Uważał, że każda magia ma charakter demoniczny.