amerykański fizjolog James Neel zaproponował hipotezę „oszczędnego genotypu”, według której podatność na otyłość jest uwarunkowana genetycznie i wynika z wielopokoleniowej selekcji w naprzemiennych długich okresach głodu i krótkich sytości. Gdy osoba obdarzona „oszczędnym genotypem” zamieszka w świecie niczym nieograniczonego dostępu do pożywienia bardzo szybko osiąga najwęższe stopnie otyłości. W 1994 r. Jeffrey Friedman odkrywa leptynę – hormon sytości. Na początku XXI wieku badania epidemiologiczne wskazują, że występuje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy spożywaniem napojów słodzonych cukrem a wzrostem masy ciała i występowaniem otyłości.
Metody oceny masy ciała i zawartości tkanki tłuszczowej W celu diagnozy otyłości określa się zawartość tkanki tłuszczowej w ciele. W praktyce najczęściej stosuje się proste metody antropometryczne, które jednak są obarczone błędem, zależnym od osobniczych uwarunkowań, płci, wieku, pochodzenia etnicznego, jak:
pomiar masy ciała (wagi ciała) i obliczenie wskaźnika masy ciała (BMI) oraz stosunku obwodu talii do obwodu bioder (WHR), pomiar grubości fałdu skórnego.