Talar białoruski (biał. Беларускі талер) – nazwa białoruskiej waluty państwowej proponowana przez niektórych działaczy społecznych i politycznych na Białorusi na początku lat 90. XX wieku; według niektórych źródeł jej wprowadzenie realnie planowano przed dojściem do władzy Alaksandra Łukaszenki.
Nazwa „talar” wywodzi się od nazwy monety używanej w Wielkim Księstwie Litewskim – talara (joahimsthalera). Dzieli się na grosze lub szelągi.
Obecnie w prasie powiązanej ze środowiskami opozycyjnymi istnieje ogromna liczba legend, jakoby decyzja o wprowadzeniu białoruskiego talara została podjęta, zaś banknoty wydrukowane i sprowadzone na Białoruś. Cechą charakterystyczną tych publikacji jest brak potwierdzenia ich u przedstawicieli administracji państwowej (zarówno ówczesnych, jak i obecnych) oraz brak innych niezależnych źródeł.
Zgodnie z tymi publikacjami istnieją dwa komplety wzorów białoruskiego talara: jeden z nich przechowywany jest w archiwum Narodowego Banku Republiki Białorusi, drugi zaś należy do Zianona Paźniaka, opozycyjnego działacza. Banknoty utrzymane były w odcieniach bieli i czerwieni (w nawiązaniu do używanej w tym czasie flagi Białorusi) oraz zawierały elementy białoruskiej średniowiecznej stylistyki i wzornictwa nowoczesnego.