Jego zdobywca sądząc, że on jest biedakiem, zezwolił na jego uwolnienie przez zapłacenie niewielkiego okupu.

thumb|Antonio de Crato

Roszczenia do tronu portugalskiego Po powrocie do Portugalii Antonio składał roszczenia do tronu. Ale jego pretensji sprzeciwiał się jego wujek Henryk, kardynał arcybiskup Evory i jedyny przeżyły brat króla Jana III. Kardynał był starym człowiekiem i ostatnim prawowitym męskim przedstawicielem królewskiej linii. W styczniu 1580 r., kiedy portugalskie Kortezy się zgromadzały w Almeirim (gdzie prawowity następca tronu portugalskiego miał być wybrany) stary król Henryk zmarł bez wyznaczonego następcy. Władzę w kraju przejęła junta składająca się z 5 członków, (okres ten nazywany jest kryzysem dynastycznym 1580 r.). W jej skład wchodziło 5 kardynałów. Kandydatami do korony portugalskiej była Katarzyna, księżna Braganza, córka infanta Edwarda, jej 11-letni siostrzeniec Ranuccio – późniejszy książę Parmy, król Hiszpanii Filip II oraz Antonio, przeor Crato. Później księżna Katarzyna została uznana prawowitym następcą po tym, jak jej potomkowie uzyskali tron w 1640 r. (poprzez króla Jana IV), ale w 1580 r. była tylko jednym z możliwych następców.