Hermann Kastner (ur. 25 października 1886 w Berlinie, zm. 4 września 1957 we Frankfurcie nad Menem) – niemiecki prawnik i polityk, wykładowca, w latach 1949–1950 współprzewodniczący Liberalno-Demokratycznej Partii Niemiec i wicepremier NRD.

Życiorys Urodził się w rodzinie nauczyciela. W latach 1904–1908 studiował ekonomię i prawo na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie. W 1909 uzyskał stopień doktora nauk prawnych na Uniwersytecie w Jenie na podstawie rozprawy „Der Impfzwang und das Reichs-Impfgesetz vom 8. April 1874” („Szczepienia obowiązkowe i ustawa o szczepieniach z 8 kwietnia 1874”). Po ukończeniu studiów pracował jako urzędnik w berlińskim samorządzie. W 1917 rozpoczął pracę jako wykładowca w Akademii Księcia Leopolda w Lippe-Detmold, gdzie wykładał prawo konstytucyjne, komunalne i administracyjne. W 1918 przystąpił do Niemieckiej Partii Demokratycznej, był m.in. jej prezesem we Wschodniej Saksonii. W latach 1922–1930 zasiadał z ramienia DDP w Landtagu Saksonii, a w latach 1930–1933 był reprezentantem Niemieckiej Partii Państwowej (niem. Deutsche Staatspartei, DStP). W okresie rządów nazistowskich pracował jako adwokat, broniąc m.in. działaczy antyfaszystowskich, za co był aresztowany. Utrzymywał kontakty z ruchem oporu.