W 1945 objął funkcję prezesa Saksońskiej Izby Adwokatów i Notariuszy. Został prezesem saksońskiego oddziału Liberalno-Demokratycznej Partii Niemiec (do 1947). W 1946 uzyskał mandat deputowanego do saskiego Landtagu, zostając jego wiceprzewodniczącym. W latach 1946–1948 sprawował urząd ministra sprawiedliwości w rządzie Saksonii. W 1948 podjął pracę w Niemieckiej Komisji Gospodarczej (Deutsche Wirtschaftskommission) – pełnił obowiązki jej wiceprzewodniczącego. Jednocześnie zasiadał w Niemieckiej Radzie Ludowej, która miała za zadanie opracowanie konstytucji dla NRD. Od 1948 sprawował funkcję wiceprzewodniczącego, a od 1949 współprzewodniczącego LDPD.
11 października 1949 objął funkcję wicepremiera w rządzie Otto Grotewohla. W lipcu 1950, w związku ze sprzeciwem wobec wspólnego startu LDPD i SED w ramach wyborczego Bloku, został odwołany ze stanowiska i wyrzucony z LDPD (oficjalnym powodem było sprzeniewierzenie pieniędzy i korupcja).
W 1951 został zrehabilitowany, obejmując przewodnictwo nad Komisją na rzecz Wspierania Inteligencji (Ausschuss zur Förderung der Intelligenz). We wrześniu 1956 uciekł do RFN, zamieszkując w Monachium.
Bibliografia
Kategoria:Niemieccy posłowie do landtagów Kategoria:Niemieccy administratywiści Kategoria:Niemieccy konstytucjonaliści Kategoria:Politycy LDPD Kategoria:Politycy DDP Kategoria:Wicepremierzy NRD Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1957 Kategoria:Ludzie urodzeni w Berlinie