Dotychczasowa postać pierwszoplanowa, Donald, choć wciąż istotna dla fabuły, musiała zadowolić się rolą drugoplanową.

Wbrew obiegowej opinii Sknerus nie był jednak pierwszą postacią wykreowaną przez Barksa: palma pierwszeństwa przypada sąsiadowi Kaczora Donalda, J. Jonsowi – zadebiutował on już w 1943 roku, w Good Deeds (pl. Skutki dobrych uczynków, KD 44/98), czwartym komiksie, stworzonym przez Barksa samodzielnie. Dopiero jednak sukces Sknerusa skłonił artystę do stworzenia kolejnych postaci wzbogacających „kaczy” świat. W sierpniu 1948 roku, dzięki komiksowi Wintertime Wager (pl. Kąpiel w środku zimy z KD 2/95 lub Na zakłady nie ma rady z KD 1/09), czytelnicy poznali obdarzonego gigantycznym szczęściem Gogusia, kuzyna Donalda. W ślad za nim pojawili się Bracia Be (1951) oraz Diodak (1952). Niepowodzenie związane z małym sukcesem Kizi, Mizi i Fizi (1953) zrekompensowało pojawienie się, trzy lata później, Wolframika – małego pomocnika Diodaka z żarówką zamiast głowy. Wszystkie te postacie wzbogacały uniwersum Kaczora Donalda, dołączając do stworzonych wcześniej przez Ala Taliaferro Siostrzeńców, Daisy czy Babci Kaczki. Jednocześnie rysownik nie bał się trudnych decyzji: praktycznie zrezygnował z postaci psa Malucha, stworzonego przez Taliaferro i cieszącego się dużą sympatią czytelników.