Pracował tam nad utworem codziennie od dziewiątej rano do trzeciej po południu, natomiast raz w tygodniu udawał się do Moskwy, gdzie kontaktował się z redaktorami „Russkiego Wiestnika”, Michaiłem Katkowem i . Podczas jednego z takich spotkań redaktorzy wymogli na pisarzu znaczne skrócenie i przeredagowanie fragmentu, w którym Sonia i Raskolnikow rozmawiają o Ewangelii – uznali, że niestosowne jest, aby prostytutka czytała i komentowała Pismo Święte, oraz obawiali się nadmiernej idealizacji tej postaci. Ostatecznie więc, pomimo oporów pisarza, wersja drukowana zawiera ten fragment w wersji znacznie krótszej, niż zamierzona przez pisarza (kształt pierwotnej wersji nie jest współcześnie znany). Powieść została ostatecznie ukończona pod koniec 1866.
Główni bohaterowie Rodion Romanowicz Raskolnikow Raskolnikow jest ateistą, zmaga się z głębokim wewnętrznym konfliktem dotyczącym tego, czy zabić lichwiarkę, a następnie wyznać swój czyn i powrócić do ludzkości. Były student Raskolnikow żyje w nędzy, czuje się odizolowany od społeczeństwa, pełen nienawiści do samego siebie, chory i słaby. Główne dramaty powieści rozwijają się wokół tego wewnętrznego konfliktu.