Parezja albo parrezja (grec. παρρησία [παν = wszystko + ρησις / ρημα = mówienie / mowa] znaczy dosłownie „mówić wszystko”) – wolna, otwarta, szczera i jasna wypowiedź. Dotyczy aktu mówienia: jest wyrażeniem siebie w jakimś konkretnym zakresie. Jest wyrazem przekonania o prawdzie lub wierze mówiącego. Chrześcijańskie wyznanie wiary w Boga Ojca to przykład parezji jako świadectwa wiary religijnej.
Parezja ma swoją pozytywną i negatywną formę. W negatywnej – może obrażać i ranić odbiorcę. W pozytywnej – jest aktem odwagi mówiącego wobec odbiorcy, który – aby w dialogu mówić o parezji – musi mieć wyższą pozycję.
Parezjastować – mówić otwarcie, wprost; parezjasta – mówca, który wypowiada szczerze i jasno swoją opinię. W tym sensie niedobierająca słów parezja jest przeciwieństwem sztucznej retoryki. Mowa parezjastyczna, wyrażająca osobiste zaangażowanie mówcy, znana była z greckiej agory (por. isegoria) i utrzymała swój demokratyczny prestiż przez niemal całe tysiąclecie od V wieku przed Chrystusem, po V wiek naszej ery. Do czasów Kartezjusza parezja była utożsamiana z prawdą.