W erze kartezjańskiej przyjęty został nowy sposób uzgadniania przekonań na temat rzeczywistości z prawdą: poprzez przedstawienie przekonywających dla umysłu dowodów prawdy wywodzących się z bezpośredniego doświadczenia.
Parezja jest mową polityczną, wynika z wolności słowa. Rodziła się wraz z ateńską demokracją i ewoluowała jako demokratyczne narzędzie dopominania się o prawdę. Na agorze parezja charakteryzowała dobrego obywatela, który mówi bezpośrednio, wśród równych do równych. Na dworze mogła znamionować dobrego władcę, który w imię prawdy gotów jest poświęcić siebie; w epoce tyranów parezjasta wypowiadał się w imieniu tych, którzy mówić nie mogą.
Podstawą parezji jest mówienie prawdy, parezjastować to mówić prawdę, której wartość ze względu na moralny autorytet mówcy jest niepodważalna. Parezjasta to mówca nieustraszony, przyjmujący ryzyko mówienia prawdy nie z przymusu, bo jego wypowiedź jest wolna i wynika z czystego poczucia obowiązku, dlatego narażający się na niebezpieczeństwo, gdy prawda może w niego godzić. Dowodem jego uczciwości jest odwaga. W dialogu przyjmuje pozycję słabszego, który krytykując swoje błędy, wytyka błędy innym.