Parezja jest mową krytyczną pozbawioną argumentu siły i kierującą swe ostrze przeciwko władzy, formą obywatelskiego obowiązku mówienia prawdy tym, dla których prawda jest niewygodna.
Michel Foucault analizując parezję podkreśla, że parezja jest rodzajem aktywności mowy, w której relację z prawdą określa szczerość, relację z życiem definiuje niebezpieczeństwo, relację z sobą i innymi charakteryzuje krytycyzm, zaś z moralnym prawem wyraża wolność i obowiązek.
Parezjastą był Sokrates jako filozof głoszący prawdę. Parezjaści epikurejscy jako nauczyciele leczyli duszę. Mowa parezjastyczna stosowana jest w terapii pourazowej, bowiem emocjonalne mówienie prawdy, szczere, bezpośrednie i bez strachu, tego, co „leży na sercu” wyzwala z traumatycznego milczenia.
Kategoria:Retoryka Kategoria:Starogreckie pojęcia filozoficzne Kategoria:Etyka