Wysoki korpus świątyni na fasadzie zwieńczał wielokondygnacyjny, ozdobiony figurami szczyt, mocno dekorowany pasami gzymsów, boniowanymi pilastrami, plastycznymi obramowaniami łukowych otworów okiennych, bocznymi wolutami itd. W 1845 Ignacy Borejko Chodźko tak go opisał:
Wnętrze świątyni upiększały freski i barokowe, stiukowe ołtarze z rocaille – jeden główny i 12 bocznych przy 6 międzynawowych słupach.
W kościele znajdowały się następujące ołtarze (postępując od kaplicy Zawiszów w głąb świątyni): ołtarz św. Jana Nepomucena (według opisu z ok. 1830 roku ołtarz nie posiadał jeszcze obrazu i był nieukończony), wykonany z drewna, ozdobiony pozłacanymi rzeźbami ołtarz Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny nie posiadał obrazu, po lewej stronie od wejścia murowany ołtarz św. Dominika, przy filarze przed prezbiterium murowany ołtarz z kolumnami i statuami, w środku z rzeźbą Ukrzyżowanego Chrystusa, drewniany, ozdobiony snycerką i pozłacany ołtarz św. Marii Magdaleny, podobny z wystroju do ołtarza św. Marii Magdaleny ołtarz św. Jacka, murowany, ozdobiony gipsaturą ołtarz św. Katarzyny ze Sieny, naprzeciwko ambony ołtarz św. Wincentego Ferreriusza ze złoconymi ozdobami, murowany, z kolumnami ołtarz św. Barbary;