W dalszej kolejności rozkaz precyzował, iż: „Partyzanci mają być bezlitośnie wyeliminowani w walce lub podczas prób ucieczki”, a wszystkie inne ewentualne ataki ludności cywilnej na żołnierzy Wehrmachtu mają być „dławione przez wojsko na miejscu przy użyciu skrajnych środków, aż do unicestwienia atakujących”; Każdy oficer niemiecki na terenie przyszłej okupacji na Wschodzie będzie upoważniony do wykonania egzekucji bez sądu, bez wszelkich formalności, na każdej osobie podejrzanej o wrogi stosunek do Niemców (dotyczyło to również jeńców wojennych); Jeżeli nie udałoby się zidentyfikować i ukarać sprawców antyniemieckich wystąpień, dozwolone miało być stosowanie zasady odpowiedzialności zbiorowej. „Środki zbiorowe” wobec mieszkańców rejonu, w którym doszło ataku partyzantów, można było zastosować po uzyskaniu zgody dowódcy batalionu lub wyższego stopnia dowodzenia; Żołnierze niemieccy, którzy dopuścili się zbrodni przeciwko ludności ZSRR i jeńcom wojennym mieli być zwolnieni od odpowiedzialności karnej, nawet jeżeli popełnione przez nich czyny podlegały karze wedle przepisów niemieckich.