Główne założenia rozkazu 13 maja 1941 r. feldmarszałek Wilhelm Keitel, szef Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu, wydał w imieniu Hitlera rozkaz zatytułowany „Zarządzenie o wykonywaniu jurysdykcji wojskowej w strefie „Barbarossa” oraz stosowaniu przez wojska środków specjalnych” (niem. Erlass über die Ausübung der Gerichtsbarkeit im Gebiet “Barbarossa” und über besondere Maßnahmen der Truppe). Przeszedł on do historii jako rozkaz o „Jurysdykcji Barbarossa” (niem. Gerichtsbarkeit Barbarossa). Zarządzenie zaczynało się od stwierdzenia, że braki kadrowe i „specjalna natura wroga” oznaczają konieczność „bezlitosnej” samoobrony niemieckiego wojska wobec jakiegokolwiek zagrożenia ze strony ludności cywilnej. Podkreślano również, iż przy realizacji tego rozkazu niemieccy dowódcy powinni pamiętać, iż bolszewizm przyczynił się do załamania Niemiec w roku 1918, czego konsekwencją były cierpienia ludności niemieckiej oraz krwawe straty poniesione przez ruch narodowosocjalistyczny.