Potwierdzenie choroby marburskiej wymaga hodowli na komórkach linii Vero E6. Posiewanym materiałem może być krew lub inne płyny ustrojowe albo bioptat. Wirus może być wykryty z użyciem specyficznych przeciwciał testem immunofluorescencji pośredniej.
W przypadku eksperymentalnej inokulacji zwierząt laboratoryjnych obecność wirusa może być potwierdzona mikroskopią elektronową i testami serologicznymi.
Leczenie Leczenie przyczynowe nie jest znane, stosuje się leczenie objawowe. Osłonowo używane są antybiotyki, antypiretyki i koncentraty czynników krzepnięcia. Eksperymentalnie próbowano seroterapii, z niejednoznacznymi rezultatami. Pomimo braku specyficznych metod leczenia w wyspecjalizowanych ośrodkach zaobserwowano znacznie niższą śmiertelność. Obowiązuje izolacja chorych. Szczepionki nie opracowano.
Rokowanie Rokowanie w przypadku zachorowania jest niepewne lub złe. Tradycyjnie uważano gorączkę krwotoczną Marburg za mniej niebezpieczną od gorączki Ebola, ponieważ pierwsze znane ognisko zachorowań miało nietypowo niską śmiertelność 22%, odtąd jednak notowano ogniska o śmiertelności bliskiej lub przekraczającej 90%, a także pojedyncze wiązki składające się wyłącznie z przypadków śmiertelnych.