Witryfikacja Wynalezienie w 2000 roku nowej techniki – witryfikacji, miało zabezpieczyć prezerwowany materiał przed formowaniem się kryształków lodu. W krioprezerwacji klinicznej witryfikacja zwykle wymaga dodania krioprotektantów przed ochłodzeniem. Krioprotektanty działają jak antyzamrażacz: obniżają temperaturę zamarzania. Zwiększają też lepkość. Zamiast krystalizowania, substancja o konsystencji syropu zmienia się w ciało amorficzne – witryfikuje. Witryfikacji wody pomaga szybkie ochłodzenie, i może być osiągnięta bez krioprotektantów przez błyskawiczne obniżenie temperatury (megakelviny na sekundę). Poziom wymagany do osiągnięcia szklistości w czystej wodzie był uważany za niemożliwy do osiągnięcia aż do 2005.
Dwa warunki wymagane zwykle, aby zaszła witryfikacja, to wzrost lepkości i obniżenie temperatury zamarzania. Wiele substancji powoduje zajście obydwu warunków, ale większe molekuły dają zwykle lepsze efekty, zwłaszcza jeśli chodzi o lepkość. Szybkie ochłodzenie również pomaga witryfikacji.