Najstarszym poświadczeniem tego słowa jest staro-cerkiewno-słowiańskie жьрьць (žĭrĭcĭ), ‘kapłan’. W innych językach słowiańskich występuje jako rosyjskie жрец (żrec), białoruskie жрэц (żrec), i ukraińskie жрець (żrec)''', wszystkie wywodzą się ze staroruskiego жрецъ žrecŭ, oraz bułgarskie i macedońskie жрец (żrec) i słoweńskie (žréc) i wszystkie oznaczają ‘kapłana pogańskiego’. Czeskie žrec zostało zapożyczone ze staroruskiego, podobnie jak serbochorwackie жре̑ц żrec. Formę prasłowiańską rekonstruuje się jako *žьrьcь, która jest rzeczownikiem wskazującym na wykonawcę czynności od czasownika *žьrti oznaczającego ‘poświęcać, składać w ofierze’, który jest kontynuowany przez staro-cerkiewno-słowiańskie жрьти, жрѣти žrěti i staroruskie жерети žereti i oznacza ona dosłownie ‘tego, który składa ofiary’. Czasownik ten pochodzi z praindoeuropejskiego rdzenia *gʷerH- ‘chwalić’ i jest pokrewne litewskim gìrt, łotewskim dzir̃t, staropruskim girtwei, sanskryckim गृणाति, grynati ‘chwalić’, czy łacińskim grātēs ‘wdzięczność’. Od tego czasownika wywodzi się także *žьrtva oznaczające ‘ofiara’ kontynuowane przez staro-cerkiewno-słowiańskie жрьтва, ⰶⱃⱐⱅⰲⰰ žrĭtva, i inne słowa pokrewne.