W czasie walk o Warszawę przedarł się przez front i we wrześniu 1944 zgłosił się do dyspozycji Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego w Lublinie. We wrześniu 1944 został wybrany przez PKWN na pierwszego starostę powiatu warszawskiego. W latach 1945–1947 sprawował funkcję przewodniczącego Powiatowej Rady Narodowej w Warszawie, po czym został mianowany wojewodą białostockim. Funkcję pełnił od 1 sierpnia 1947 do maja 1948, nie, jak błędnie podał Stanisław Pajka, od 1953. Po reformie administracyjnej i likwidacji powiatu warszawskiego (1952) pracował w komisjach Dzielnicowej Rady Narodowej dzielnicy Praga-Południe w Warszawie. Był członkiem Frontu Jedności Narodu. Działał w Radzie Osiedlowej Marysina Wawerskiego. Współzakładał Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej działające w Warszawie, był prezesem oddziału Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Warszawie.