Po II wojnie światowej kontynuował działalność w ruchu ludowym. We wrześniu 1944 został członkiem Stronnictwa Ludowego „Wola Ludu”, a w 1949 Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Został oddelegowany przez ministra administracji publicznej na teren byłych Prus Wschodnich i Gdańska. Był członkiem Rady Naczelnej i Komisji Rewizyjnej Komitetu Warszawskiego Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Był wiceprzewodniczącym dzielnicowego Komitetu ZSL Praga-Południe oraz członkiem Komisji Historycznej Komitetu Warszawskiego ZSL. 30 kwietnia 1951 wykluczony z partii, doczekał rehabilitacji 17 listopada 1956 wraz z przywróceniem praw członkowskich. W latach 1957–1962 był członkiem komitetu dzielnicowego ZSL Warszawa-Praga Południe.

Pełnił funkcję prezesa Spółdzielni Pracy „Grochowianka”, był jednym z założycieli i członków Rady Nadzorczej Spółdzielni Zaopatrzenia i Zbytu „Samopomoc Chłopska” w Falenicy. W latach 1953–1962 (lub do 1963) był wiceprezesem Spółdzielni „Wspólna Sprawa”, potem pracował naukowo w Zakładzie Budownictwa Wiejskiego Politechniki Warszawskiej. W latach 1971–1973 należał do Komisji Rewizyjnej Oddziału Grochów Towarzystwa Przyjaciół Warszawy.